The 400,000 "Invisible" Defect: How Horary Astrology Saved Me From a Bad Investment

Being in Delhi, I am concerned that my Petrol car will last only another four years as the Government has stipulated a 15-year maximum life for Petrol vehicles. I have given up the idea of Petrol or Diesel or CNG now as it involves the hassle of pollution certification, the norms of which are known only to the conductors of the test and the results of which are sometimes mysterious! Don't want to belabor that point.

So I was on the lookout for a used electric car. The Tata Tigor was a viable option. I found one online for under 300,000 INR.
However, electric vehicles are known for battery issues. Battery replacement costs almost as much as the car. I needed to find out the condition of the car ASAP.

Luckily, the technique of Horary Astrology was at hand. I cast a chart for the time of the question, and the car looked good with its significator being a dignified Jupiter in Cancer. However, it was in the eighth house. Bad sign. Oh, there's Saturn in the fourth house. A major malefic in an angular house is trouble.

I had experienced the truth of these conditions many times. I gave up the idea of looking at that particular car.

Horary Astrology isn't about "luck"—it's a diagnostic tool. It provides a layer of Due Diligence that spreadsheets and physical inspections sometimes miss.
It helps you see the "8th House" problems before they hit your bank account.

Are you facing a high-stakes decision where the "hidden variables" are keeping you up at night? Let’s look at the map.

hashtag#HoraryAstrology hashtag#DecisionMaking hashtag#RiskManagement hashtag#DelhiRealEstate hashtag#InvestmentStrategy hashtag#VedicAstrology

King of the Manoland

 

I watched the coach on the glass screen,

Sincere and polished, her demeanor keen,

But her chords fell flat on a heart grown tired

Of the frantic sparks that the world desired.

I seek the low light, the laid-back flow,

Where the ego’s embers finally go.

I saw myself in the digital mirror—

A stutter of fear, a lack of clarity’s mirror.

“Train!” cried the voice, “or lose the fight! Face the bullets in the dead of night!”

But the battle-cry felt like a dusty lie,

Underneath the vastness of an inner sky.

For I have found a hidden, holy ground,

Where the weight of judgment is never found.

I call it Manoland—a dream-swept space,

Where I run and jump at my own pace.

A no-man’s land where the borders fade,

Away from the plans that the "healers" made.

I polevault through thoughts, I somersault free,

I am the wind, the salt, and the sea.

Let the "post-doc" logic rub salt in the wound,

While my soul to a higher joy is attuned.

It isn't a sermon; it isn't a vice—

It’s the breath of a man who won’t think twice.

The chains have snapped from the norms of old,

The story of "healing" has all been told.

I am alive—not for the record or the crowd—

But for the unborn voice, singing soft and loud.

It was me all along, in the bliss, in the heat,

Dancing on the world with my own two feet.

---

The Strange Honesty of Raw Emotion

Sometimes my mind fills with blind anger.

At one time it may be against my family members, old colleagues, or the regular people I meet in my daily life. The targets change, but the anger itself appears suddenly, like a storm passing across the sky.

I often wonder: is this a defect? Is something wrong with me?

Yet when I observe other people, I see something curious. Many people do not reveal what is truly in their minds. They smile warmly, speak kindly, and behave with perfect politeness. But behind the scenes they may be laying quiet traps — speaking ill of someone to another person, damaging reputations while maintaining a pleasant face.

I do not do this.

If I like something, I say so. If I dislike something, I say that too. I do not hide my feelings behind a mask of friendliness while secretly working against someone.

Perhaps this is a defect.

Radical honesty is not always rewarded in society. Saying what is in your mind is often the easiest way to create enemies.

Diplomacy is usually safer. Silence is even safer.

But there is also something exhausting about constantly wearing masks.

Anger, at least, is honest. It reveals something real that is happening inside the mind. The question is not whether anger exists — it clearly does. The real question is whether that raw energy can be transformed into something useful instead of something destructive.

These days I try something different when anger arises.

I write.

Not carefully. Not elegantly. I simply write whatever thoughts are passing through the mind — quickly, freely, without structure. The words come out like a stream of consciousness, one thought tumbling over another.

And something interesting happens.

After writing for some time, the storm in the mind begins to quiet down. The anger loosens its grip. The mind settles.

What remains is a surprising feeling of calm — peace not only with myself, but also with the person who had been the target of my anger only a short while before.

Perhaps anger is simply untamed energy.

If it is suppressed, it becomes poison. If it is acted out blindly, it destroys relationships. But if it can be observed and written out, perhaps it can dissolve into understanding.

Maybe the real task is not to eliminate anger.

Maybe the task is to learn how to transform it into clarity — and, sometimes, into peace.or shape it so it attracts readers on a blog (small stylistic tweaks can make a big difference).

Evading the Light

In a state of non-doership, I find myself clinging to the post of past memories, hoping to make them real again. Yet in my heart of hearts, I know they will never bloom the way they once did.

The people in those memories have changed and grown older. Some have even passed away. I too have changed. I too have aged. Nothing will ever be the same again.

The river keeps flowing. The water never rests. As the saying goes, you cannot step into the same river twice. By the second step, the river has already changed.

This is the tragicomedy of life.

Out of a great nothingness we arose. We were once no one—nobodies without name or form. Then we began seeking other nobodies, believing we were somebodies. Yet in truth, everyone is a nobody.

This idea of “somebodyness” is the root of all misery. Become a nobody, and all misery ceases.

---

അഹന്തയെ അലിയിച്ചുകളഞ്ഞ ആ നോട്ടം

ഒടുവിൽ, അത് എഴുതാനുള്ള സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചം നിശ്ചയിച്ച ഏതെങ്കിലും മാന്ത്രിക മുഹൂർത്തമായതുകൊണ്ടല്ല ഇത്; മറിച്ച്, അമ്മയെ കണ്ടുമുട്ടിയതിനുശേഷമുള്ള എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ കുറിച്ചുവെക്കാൻ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഉള്ളിൽനിന്ന് പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് മാത്രം.

മുറകാമിയുടെ നോർവീജിയൻ വുഡ് വായിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഈ ഓർമ്മ എന്നിൽ വീണ്ടും ഉണർന്നത്. പുസ്തകത്തിലെ നായകൻ നാഓക്കോയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നതും, യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ അവൾ അവനെ നോക്കുമ്പോൾ അവനിലുണ്ടാകുന്ന നിസ്സഹായാവസ്ഥയും വിവരിക്കുന്ന ഭാഗം വായിച്ചപ്പോൾ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പൂനെയിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ സന്ദർഭം എന്റെ ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. 1991-നും 1995-നും ഇടയിലായിരുന്നു അത്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 1995-ൽ.

മുറകാമിയുടെ പുസ്തകത്തിൽ അത് പ്രണയിതാക്കൾ തമ്മിലുള്ള നോട്ടമാണ്. എന്നാൽ എന്റെ അനുഭവം അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. അത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

പൂനെയിലെ ആ ഉച്ചനേരം

അന്ന് പൂനെയിലെ അമ്മയുടെ മഠത്തിൽ സന്നദ്ധസേവനം ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അവിടുത്തെ ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂജാരിയായിരുന്നു ഞാൻ. ഒരു ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരത്താണ് ആ ദമ്പതികൾ ക്ഷേത്രത്തിലെത്തുന്നത്. നാൽപ്പതുകളിലോ അമ്പതുകളിലോ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഭർത്താവും ഭാര്യയും. ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും യൗവനത്തിന്റെ തിളക്കം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മയുടെ ഭക്തരെന്ന നിലയിൽ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ആത്മീയ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയെക്കുറിച്ചും ആശ്രമത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുക എന്നത് ഭക്തർക്കിടയിൽ പതിവുള്ള കാര്യമാണ്. എന്റെ ചുമതലകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ അവരെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് കടന്നുപോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഭർത്താവ് എന്നോട് സംസാരിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

അദ്ദേഹം വളരെ പ്രസന്നനും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്ന ആളുമായിരുന്നു. എന്നാൽ സംസാരത്തിനിടയിൽ ആ സ്ത്രീയെ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നി. അവർ അവിടെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിലും, സ്വന്തം ലോകത്ത് ഉൾവലിഞ്ഞതുപോലെയായിരുന്നു. തുടർന്ന് നടന്നത് വിവരിക്കുക എന്നത് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണ്.

ആ കണ്ണുകളിലെ ചുഴി

"എന്റെ ഭാര്യയെ ഒന്ന് പരിചയപ്പെടണം," ഭർത്താവ് പറഞ്ഞു.

ഞാൻ അവരെ നോക്കി. വളരെ നിഗൂഢമായ, അല്ലെങ്കിൽ ധ്യാനനിഷ്ഠമായ ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവർ ഇരുന്നിരുന്നത്. അദ്ദേഹം എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അവർ തലയുയർത്തി നോക്കി. കറുത്ത വലിയ കണ്ണുകളായിരുന്നു അവർക്ക്. ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. പക്ഷേ അതൊന്നുമല്ല എന്നെ തറപ്പിച്ചു നിർത്തിയത്.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഒരിടത്ത് ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവയായിരുന്നില്ല. അത് കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചുഴി പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ആ വലിയ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ നിരന്തരം തുളച്ചുകയറുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ നിമിഷം എന്റെ മുഴുവൻ അസ്തിത്വവും സ്കാൻ ചെയ്യപ്പെടുന്നതായും, എന്റെ വീർത്തുവീർത്ത അഹന്ത (ego) അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പുറത്തുവന്നതായും എനിക്ക് തോന്നി.

അവർ മുഖം ചുളിച്ചു. "ഓ, അപ്പോൾ നീ ഇത്ര വലിയവനാണോ?" എന്ന് അവർ ചോദിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. വാക്കുകൾ കൊണ്ടല്ല, അവരുടെ ഭാവം നൽകിയ ധ്വനി അതായിരുന്നു. ആ ക്ഷേത്രം നടത്തുന്നതും, സ്വന്തം ജീവിതം നയിക്കുന്നതും താനാണെന്ന എന്റെ അഹന്തയെ അവർ തുറന്നുകാട്ടി. ഞാൻ വളരെ നിസ്സാരനാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

തകർന്നടിഞ്ഞ നിമിഷം

ഞാൻ അങ്ങേയറ്റം നിസ്സഹായനായിപ്പോയി. എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു ശൂന്യത രൂപപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി. എന്റെ ആത്മവിശ്വാസവും സംസാരിക്കാനുള്ള കഴിവും പാടെ ഇല്ലാതായി. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ അവിടെ തറഞ്ഞിരുന്നുപോയി. അത് വളരെ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു.

ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ നോട്ടം മാറ്റി. അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണത്. ഭർത്താവ് അപ്പോഴും പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അവിടെനിന്ന് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് വന്നത് എന്റെ സകല ഗർവ്വവും തകർന്നടിഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു.

പിന്നീട് ഒരിക്കലും ഞാൻ അവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. മുപ്പത്തിയാറ് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ആ കൂടിക്കാഴ്ച ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു.

---